کشیده خط  لبت تا  جنون سر و کارم
در این هنر تو عجب ذوق ودقّتی داری!

به حیرتم تو که بوسیدنت نمک گیر است
چگونه است لبی شهد و شربتی داری؟

چقدر روی تو را صاف وساده می بینم
بگو  به من  تو   آیینه   نسبتی داری؟

زعشق توست که اینگونه دوره گردم من
خجل مشو که چو  من یار  قربتی داری

همین که محو نگاهت شدم دلم  پرزد
تو کشته مرده نه این بنده ملتی داری

همه از  رفتن  بی  آمدنت  می گفتند
دل بیچاره  چه  بیخود   به  تقلّا   افتاد

قطره اشکی که در آن لحظه چکید ازچشمم
گونه  را    کرد  چو    آتشکده ای    تا   افتاد

روی  ماه  تو  ندیدم  من  ونا گه  رفتی
کار  امروز   من  انگار  به   فردا    افتاد

آهی از سینه بر آمد که دلم ماتش برد
باز هم کار من  و آینه   با    ها    افتاد

واژه هایم همه از ترس  حقیقت مردند
تا سر و کار  من  خسته به  رویا  افتاد

"مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز"
ورنه  میگفتم  از آن  سنگ  که بر پا افتاد

مژگان به ردیف آر که چشمان قشنگت
محبو بترین    شعر      خداوند   بماند

بگذار که پرونده ی  حوا   سر  ادم
مختومه به سیبی که نچیدند بماند

مجنون به یقین عاشق خود بود نه لیلا
آنانکه  چنین  قصه  نفهمند...     بماند

گیرم که امید فرج از  موی  تو  باشد
این پای دراین سلسله تا چند بماند؟

ای کاش که بر روی لب غنچه ی رویات
زیبایی    گلو ا ژ ه ی     لبخند   بماند

کافر شده بودم  به تو وعشق تو اما
دل را چه کنم؟باز مقید شده ام من

گردن بزنیدم که مرا جرم  همین است
کز دین تو برگشته و مرتد شده ام من

افسون  تو  حوّایی و  من سیبِ زمینی
عمریست که با عشق تو هم قد شده ام من

در دیده ی زیبای توای ماه  قشنگم
بی آینه  تصویر  مجدد  شده ام من

در  خواب زلبهای تو یک بوسه  ربودم!
ای وای خدایا ! چِقَدَر بد شده ام من

آسمان  زیر  پرم  بود   رها بودم  من
قفس و مرغ  گرفتار    نمی دانستم

دل خوشی داشتم از نان وپنیری امّا
حیله ی  روبه  مکّار  نمی   دانستم

شرری  بردلم  انداخت  نگاهی گرنه
آتش  سینه ی  تبدار  نمی دانستم

از نگاهی که دلم ریخت شکستم زیرا
وحشت   ریزش   آوار   نمی دانستم

احتمالا نوک مژگان شما خونریز است
ورنه  من  معنی  رگبار  نمی دانستم

سادگی کردم و با آینه گفتم غم را
من که  آیینه و تکرار نمی دانستم

بی سبب نیست که چون دایره سرگردانم
چون   فشار    نوک   پرگار   نمی دانستم

تا نبستم به سر موی عزیزی دل را
رقص منصور سر دار  نمی دانستم

کاش اگر اخر این قصه جدایی می بود
لذت   لحظه ی   دیدار   نمی دانستم

ریختم پای کسی دار و ندارم افسوس!
کاشکی  معنی   ایثار   نمی دانستم

خواهم  انفاق شکر  از لب شیرین  اما
گفتی آیا نشنیدی  تو  که  تمکین اول؟

آمدی  بار  دگر  دل   ببری  می دانم
بوسه ای تازه بده بابت تضمین  اول

تا بنوشم من از این جام وبمیرم سرمست
شوکران  می خورم  اما  لب  نوشین  اول

رازی از عشق نخواندی تو به گوشم- تامرد
خاک  کن   عشق  مرا  البته   تلقین  اول

باغ  رنگین  تنت  میوه   فراوان   دارد
میوه ی نوبر ما سینه ی سیمین اول

سر شکسته ی  ما را به غیر سنگ جفا
                                      یکی به رسم نوازش به برنمی گیرد

چه شد هوای شما را که مرغ خاطرمن؟
                                    قفس گشوده ولی بال وپرنمی گیرد؟

درخت آرزویم بس که خاکتان سرداست
                                   چه  قد کشیده ! ولیکن ثمرنمی گیرد

کدام میوه ی ممنوعه داده ام به شما؟
                                   که سیب سرخ مرا یک نفر نمی گیرد؟

چقدر قهوه ی فنجان فالتان تلخ است
                                    که طعم تلخ بدش را شکر نمی گیرد

کِساد -  رونق  بازار    قلب  تان   بادا !
                                که جنس ناب مرا سر به سر نمی گیرد

آهنگ   غم    نشسته   به   نتهای    تار   دل
بر   زخمه های...  می  زنم و    فا نمی شود

بیهوده   دست  خود  به سر  دل  نمی کشم
رفع      خراش     آینه  با     ها    نمی شود

سودای   خام    پخته   شدن    در   تنور   دل
با  خود    کشیده   دست  مرا  تا...نمی شود

سر   برده  ام   به  رسم   بلی  در  بلا به  زیر
اینجا   جواب   مسئله        با  لا   نمی  شود

پر گشته  باغ  چشم  من  از  خواب  رنگی و...
هرگز   به   سرخی    گل  رویا    نمی  شود

زینجا    عذاب     برزخ     دنیا       چشیده ام
تا   محشری   دو  باره   که   بر پا  نمی شود

من   از   کسی   گلایه   ندارم   که   از   ازل
بنوشته اند   بخت     مرا      با    نمی شود

اصلا  حدیث  عاشقی   وارونه   گشته
من دختری دیدم که  مردی را  صدا زد!

اصلا  چرا  یک  دختر ِ ...   اینگونه  باید
بر   انحنا  های ِ  تنِ     زارش   بنازد؟

اصلا  چرا  در  قصه ها رسم  اینچنین  است
هرکس که عاشق شد به عقلش پشت پازد؟

اصلا  بگو  این با  کدامین  عقل جور  است؟
با  سیب ِ سرخی  می  شود  قیدِ خدا زد؟

اصلا  چرا  تنها  به   حکم   یک "قَبلتُ"
یک  عمر شخصی  با  مصیبتها بسازد؟

اصلا به من چه تار دلها کوک اگرنیست؟

وقتی که هر کس ساز خود  را  می نوازد

اصلا   بگو  با  بوق   و    با  کرنا    بگویند
مردی که "رویاهای شیرین" داشت جازد!

خوشم که  هستی من عاشقانه  می سوزد
خوشم که هستی خود را به عشق دادم من

دگر  زمیوه ی ممنوعه  هم  نپرهیزم
بهشت ِمن  تو  و حوّا تویی و آدم من

به خط  سرخ  لبت  روی گونه ام  بنویس
جز این نوشته نخوانم- که بی سوادم من

فقط دو خط ساده که مضمونش این باشد
به  پای  عشق تو تا هستم  ایستادم  من

بگو  به  عقربه ها تا  زمان  نگه  دارند
که خوش به دام عزیزی قَدَرفتادم من

دو روزه بیش  ولی  شادی ام  نمی پاید
برای اینکه چو شمعی به سوی بادم من

مهلتی دِه  دل  غمگین مراتا با سوز
شکوه از این سر ناساز کنم بعداً  تو

نَبُوَد مرهم  این سینه ی  درد  آلوده
آن محبت که من ابراز کنم - بعداً  تو

سینه را در غم گل چاک مکن ای بلبل
اندکی  صبر  من  آواز   کنم   بعداً  تو

نظری بر  پر   مجروح   کبوترها  کن
بال مگشا ی که پرواز کنم- بعداً  تو

این   چنین کز  تیغ ابرویت  کمان  آراستی
کار دل را جمله یکسر می کنی پس زودتر

سینه ام  را پر  ز آه و دیده ام  را غرق خون
من که می دانم تو آخرمی کنی، پس زودتر

حین  قدقامت  چو می بینند   قدّ و قامتت
دین  و دل را برده کافر میکنی ،پس   زودتر

مثل لیلایی که تنها   جام  مجنون  بشکند
خون صدمجنون به ساغر میکنی پس زودتر

آتشی در سینه دارم من- تبی در استخوان
اینکه می سوزم تو باور میکنی؟پس  زودتر

می رسدروزی که در رویای خود می بینمت
شعر زیبای من  از  بر می کنی  پس  زودتر

نوگلی  بودم  ولی پژمردم از بی مهریت
چون مرا آخر تو پرپر میکنی  پس  زودتر