خواهم  انفاق شکر  از لب شیرین  اما
گفتی آیا نشنیدی  تو  که  تمکین اول؟

آمدی  بار  دگر  دل   ببری  می دانم
بوسه ای تازه بده بابت تضمین  اول

تا بنوشم من از این جام وبمیرم سرمست
شوکران  می خورم  اما  لب  نوشین  اول

رازی از عشق نخواندی تو به گوشم- تامرد
خاک  کن   عشق  مرا  البته   تلقین  اول

باغ  رنگین  تنت  میوه   فراوان   دارد
میوه ی نوبر ما سینه ی سیمین اول

سر شکسته ی  ما را به غیر سنگ جفا
                                      یکی به رسم نوازش به برنمی گیرد

چه شد هوای شما را که مرغ خاطرمن؟
                                    قفس گشوده ولی بال وپرنمی گیرد؟

درخت آرزویم بس که خاکتان سرداست
                                   چه  قد کشیده ! ولیکن ثمرنمی گیرد

کدام میوه ی ممنوعه داده ام به شما؟
                                   که سیب سرخ مرا یک نفر نمی گیرد؟

چقدر قهوه ی فنجان فالتان تلخ است
                                    که طعم تلخ بدش را شکر نمی گیرد

کِساد -  رونق  بازار    قلب  تان   بادا !
                                که جنس ناب مرا سر به سر نمی گیرد

آهنگ   غم    نشسته   به   نتهای    تار   دل
بر   زخمه های...  می  زنم و    فا نمی شود

بیهوده   دست  خود  به سر  دل  نمی کشم
رفع      خراش     آینه  با     ها    نمی شود

سودای   خام    پخته   شدن    در   تنور   دل
با  خود    کشیده   دست  مرا  تا...نمی شود

سر   برده  ام   به  رسم   بلی  در  بلا به  زیر
اینجا   جواب   مسئله        با  لا   نمی  شود

پر گشته  باغ  چشم  من  از  خواب  رنگی و...
هرگز   به   سرخی    گل  رویا    نمی  شود

زینجا    عذاب     برزخ     دنیا       چشیده ام
تا   محشری   دو  باره   که   بر پا  نمی شود

من   از   کسی   گلایه   ندارم   که   از   ازل
بنوشته اند   بخت     مرا      با    نمی شود

اصلا  حدیث  عاشقی   وارونه   گشته
من دختری دیدم که  مردی را  صدا زد!

اصلا  چرا  یک  دختر ِ ...   اینگونه  باید
بر   انحنا  های ِ  تنِ     زارش   بنازد؟

اصلا  چرا  در  قصه ها رسم  اینچنین  است
هرکس که عاشق شد به عقلش پشت پازد؟

اصلا  بگو  این با  کدامین  عقل جور  است؟
با  سیب ِ سرخی  می  شود  قیدِ خدا زد؟

اصلا  چرا  تنها  به   حکم   یک "قَبلتُ"
یک  عمر شخصی  با  مصیبتها بسازد؟

اصلا به من چه تار دلها کوک اگرنیست؟

وقتی که هر کس ساز خود  را  می نوازد

اصلا   بگو  با  بوق   و    با  کرنا    بگویند
مردی که "رویاهای شیرین" داشت جازد!

خوشم که  هستی من عاشقانه  می سوزد
خوشم که هستی خود را به عشق دادم من

دگر  زمیوه ی ممنوعه  هم  نپرهیزم
بهشت ِمن  تو  و حوّا تویی و آدم من

به خط  سرخ  لبت  روی گونه ام  بنویس
جز این نوشته نخوانم- که بی سوادم من

فقط دو خط ساده که مضمونش این باشد
به  پای  عشق تو تا هستم  ایستادم  من

بگو  به  عقربه ها تا  زمان  نگه  دارند
که خوش به دام عزیزی قَدَرفتادم من

دو روزه بیش  ولی  شادی ام  نمی پاید
برای اینکه چو شمعی به سوی بادم من

مهلتی دِه  دل  غمگین مراتا با سوز
شکوه از این سر ناساز کنم بعداً  تو

نَبُوَد مرهم  این سینه ی  درد  آلوده
آن محبت که من ابراز کنم - بعداً  تو

سینه را در غم گل چاک مکن ای بلبل
اندکی  صبر  من  آواز   کنم   بعداً  تو

نظری بر  پر   مجروح   کبوترها  کن
بال مگشا ی که پرواز کنم- بعداً  تو

این   چنین کز  تیغ ابرویت  کمان  آراستی
کار دل را جمله یکسر می کنی پس زودتر

سینه ام  را پر  ز آه و دیده ام  را غرق خون
من که می دانم تو آخرمی کنی، پس زودتر

حین  قدقامت  چو می بینند   قدّ و قامتت
دین  و دل را برده کافر میکنی ،پس   زودتر

مثل لیلایی که تنها   جام  مجنون  بشکند
خون صدمجنون به ساغر میکنی پس زودتر

آتشی در سینه دارم من- تبی در استخوان
اینکه می سوزم تو باور میکنی؟پس  زودتر

می رسدروزی که در رویای خود می بینمت
شعر زیبای من  از  بر می کنی  پس  زودتر

نوگلی  بودم  ولی پژمردم از بی مهریت
چون مرا آخر تو پرپر میکنی  پس  زودتر

غم دل را همه از سینه بشویند به  اشک
تا بگریم،من اگرشانه ندارم نه که  نیست

پای  دل را  به سر  زلف  عزیزان  بستم
قفسی دارم،اگردانه ندارم نه که نیست

حرف  شیرین  دهنان  شکّر  و لبهاشان  قند
زین همه گر دو سه پیمانه ندارم نه که نیست

لذتی   دارد اگر سوختن  از  عشق  ولی
من اگر طاقت پروانه ندارم  نه که نیست

ساده لوحم که دخیلی سر  مویی  بستم؟
فهم این معجزه ،مردانه ندارم،نه که نیست

به عشق شهد لبی آمدم ولی افسوس!
چه   زهرها  که به  امید  انگبین  خوردم

ومن که خود  ره زیبا رخان  زدم  عمری
زتیغ  ابروی  زیبا رخی   کمین   خوردم

به شوق  اوج گرفتن در آسمان زقفس
پری گشودم و هر باره بر  زمین خوردم

من این جراحت دل،زخم سینه،خون جگر
زچنگ  گرگ  نهان  زیر  پوستین  خوردم

برای  راندن  من  این بهانه  کافی  بود؟
که سیب ،میو ه ی ممنوعه بایقین خوردم؟

چه مرهم است به زخمم گشودن قفسم؟
کنون  که با پر و  بال  تکیده خواهم  رفت

مرا ببوس و  بغل کن ولو به  بی  میلی
بدان که غم به دل وخون به دیده خواهم رفت

نگیر هُرم نفسهای گرم خود  از  من
که سوز و سردی دوران چشیده خواهم رفت

اگرچه گونه ام از خون دیده گلگون است
چو رنگ زرد خزانی پریده، خواهم  رفت

دگربه دشت غزل شوقی از شکفتن نیست
غزال خوش خط وخالم رمیده،خواهم رفت

امیدومهر و وفا هر چه بود  رویا  بود
...ودل زمهر و وفایت بریده ،خواهم رفت

تو پر کشیدی و  من پاکشیدم  از کویَت
واین  معامله  شد سربه سر خداحافظ

برو به  اوج سعادت   همای  زرین  بال
بگو  به من ، منِ بشکسته پرخداحافظ

چه لحظه های قشنگی به عشق سیبی سرخ
به  انتظار هدر  شد،  هدر   خداحافظ

کمر به وصل توبستم سپید شد مویَم
سپید  صورت   مویین  کمر  خداحافظ

حلال کردم و  بخشیدمت ، حلالم  کن
که برنگشته کسی زین سفرخداحافظ

همیشه غنچه ی خندان من خوشت باشد
که   لاله ام من و  خونین   جگر، خداحافظ

و  ما دو خط  موازی  یکی  شدن   هرگز
ونقطه ،  خط  ،  خطِ آخر ، دگرخداحافظ

نه   ذوق بدرقه دارم دگر نه  شوق سفر
فقط  بگو   به  منِ   دربه در   خدا حافظ

روزگار- این چهره را با رنج وغم رنگین مکن
بر رخم سیلی  نزن، با زرد عادت  کرده ام

باختم  در  زندگی  بود و  نبود  خویش  را
پاکبازم ، با  قمار  و  نرد  عادت    کرده ام

با من از مردی نگو مردانگی افسانه شد
لا جرم  با  مردم  نامرد  عادت    کرده ام

روزوشب را می شمارم تا سر آیدعمر ومن
هم به سال وماه وزوج وفرد عادت کرده ام

بهر رویاهای شیرینی که در  سر  داشتم
با دل دیوانه ی   شبگرد   عادت   کرده ام

منعم  نکن  از  عاشقی با  لب  گزیدن
پُرگشته از این حرفهایت هر دو گوشم

دلبرده ای  ،   دلداده ات  را   زار   مگذار
ترسم بگیرد این دل از من عقل و هوشم

خواهی  نخواهی  من  گرفتار تو گشتم
می سوزم ومی سازم وهردم خموشم

جز  ساحل  امن   تو   آرامش  ندارم
چون موج  دریایم که دایم در خروشم

سرمایه  ای    دیگر   ندارم    هدیه    آرم
یک جفت چشم خیس دارم ،می فروشم