باور نمی کنم  که تو د ل  داده ای  به  او
                           چشمت  به  من  دروغ  نگوید  تو هم نگو
من  مانده ام  تا   چه  بریزم  به  پای  تو
                          جان تحفه نیست هستی خود یا که آبرو؟
گلگونه گونه ات  به چه ماند؟ به برگ گل؟
                          یا سیب سرخ ؟ یا دل عاشق؟  و یا  هلو؟
آورده ام   دلی   به    مقابل   دلی   برم
                         وه  ساده ام ! که سنگ  به   آیینه   روبرو؟
بابخت تیره ی من و روزی چو شب سیه
                         چشم      سیاه     دلبرکانم    چه    آرزو؟
این تن مبین محبس این نازنین دل است
                     مِی نشئه می دهد چه به ساغر  چه درسبو
دل  گر بمیرد  از غم دوری عجیب نیست
                     بیچاره  دل  به  دوری  و  هجران   نکرده   خو
در خاطرم  چه   مانده   بجز  یادگار   تو؟
                      یک شعر پاره  پاره  و  یک بغض    و یک   گلو
شیرین بخواب !غرقه به خون شد دلی دگر 
                       "نادر"ولی  به     خواب  ز  رویا  به   جستجو
ای سیب نیم خورده ی من سهم کیستی؟
                        "میخواهم  از  زبان   خودت   بشنوم -   بگو"

                                                        سالاد

                                        جسارتا یه کم تنده-ببخشید

          هم جمعه شبی بود  و مکانی  والا
                                                   گفتم  که  ببوسم  ز ادب  پا - آیا؟
         گفت:اینهمه دست رفته بالا امشب
                                                  اشکال ندارد  که  دو  پا  هم   بالا!
  

همچو سازی که گهی زیر وگهی بم دارد
                                    دل افسون شده گه شور وگهی غم  دارد
نتوانی تو  ز چشمم  غم و شادی خوانی
                                     زانکه این دیده به شادی و به غم نم دارد
دل به پای  خود اگر    آمده  در  دام   بلا
                                      پس چرا  هردم  ازین  دام سر   رَم دارد؟
کِی توان در دل آتش چوسیاوش بودن؟
                                      تا  که این  کوره  ز  غم  آهِ   دمادم  دارد
کرَمی کن دل مارا وبه  مژگان مخراش
                                      زخم این دشنه نه درمان ونه مرهم دارد
من به جام توجهان دیدم وجان را دادم
                                      آخر این جام که داری  تو   کجا جم دارد؟
مِهرت  آمد به  دلم مُهر به  لبهایم  زد
                                      نازم این  واژه  اگر  کسره اگر  ضَم  دارد
منع این  قد  هلال و تن فرسوده مکن
                                      قامتم از خَمِ  ابروی  تو   این  خَم   دارد
بیگمان سهم لبش بوسه ی شیرین باشد
                                      آنکه  رویای  تو  در  دیده  فراهم     دارد
دو  ردیف  مژه را ای مه  من  برهم   زن
                                      شعر "نادر"فقط  این   قافیه  را   کم دارد

                                            سالاد

ای همسر(شوهر) من هَپَل هَپویی شده ای؟
                                    تا چت می کنی مثل هلویی شده ای؟
از  بس  که  دلم   گرفت  با   خود    گفتم
                                    ای وب! تو  برای من   هوویی شده ای!

دیدی که می سوزم ولی باور نکردی
                                        آتش به جانم بود وچشمی تر  نکردی
دید ی که جانم می رود با رفتنت لیک
                                        جان از وجودم رفت وبا من سر نکردی
دیدی  مرا  یکباره  در دل  جا   نمودی
                                       اما چرا  این  کا ر     را  دیگر   نکردی؟
دیدی کسی جز غم بر این درگه نمیزد
                                      جزغم کلیدی هم تو  بر  این در  نکردی
دید ی که برخاک سیه  سر  میگذارم
                                       اما   تو   بر  کمتر  ز گل  بستر  نکردی
دیدی که خون بر دیده دارم از فراغت
                                       جز خون من هر باره  در ساغر  نکردی
دیدی من از کابوس هر شب بی قرارم
                                       رویای  شیرینم  تو  زان  بهتر    نکردی
دیدی که با  نادر  چه کردی با  نگاهت
                                          با  کس چنین  بد چرخ  بازیگرنکردی 

                               سالاد

(۱)ارایش چشم در زنان

(۲)دانه های تسبیح

                           سالاد

                            سالاد

در گوگل اگرکه جستجویی بکنیم

                            این گونه ولپ همچو  هلویی  بکنیم

درقحطی مردان  نجیب  و خر پول

                            شایدکه عروس گشته شویی بکنیم

خون دل است جاری اشکم  ز دیدگان
                               تا دل شنیده است  زچشمم فسانه ات

گیرم که اشک غصّه بشوید زدل ولی
                             اشکی نمانده  تا  که   بریزم  به شانه ات

 
نقدم همان دل است که دادم به دست تو
                             مهمان  نمی کنی  فقرا  را  به  خانه ات؟

هرشب به دیده آب میزنم ازشوق دیدنت
                         رویای  من  ببین  و وعده ی  سرد شبانه ات

خالت به لب چه سود؟که زلفست دام آن
                           با دام  زلف  چون  برسم  من  به   دانه ات؟

آخر عزیز مصرمیشوم ای   نازنین  من
                          این  سان  که  مانده ام  به  ته چاه چانه ات

باز ای غزال خوش خط وخالم غزل بگو
                         نادر  کجا   و     ذوق    خوش   شاعرانه ات؟

                                   سالاد

من  فکر  شراب بودم  و باده و جام

                      وبلاگ   نوشتم  و    شدم   بد  فرجام

گفتی به منم سری  بزن وب  زیباست

                   این حرف چوشاخی شد ورفتی به کجام

                                        سالاد

گرخواندن وبلاگم ببُرد از تو  ملال

                       براتش این وب شده ای مثل بلال

ای اهل نظر وقت نظر بازی شد

                   در مذهب بنده یک نظر هست حلال

طلب   عشق  نمودم ز بتی  آینه  رو
                                      باز دیوانه شدم خواهش بیجاکردم

مهرلیلا صفتی رهزن این مجنون شد
                                    هوس  دربدری  در  دل  صحرا  کردم

از بد  حادثه  و بخت  سیه  بار  دگر
                                    پنجه در تیره گی آن شب یلدا کردم

رنج زندان -غم یعقوب فراموشم شد
                                    چشمِ  آلوده  به  دامان زلیخا  کردم

مردم دیده  چو اسپند ودلم شد مجمر
                                    دور ازچشم و نظر آن قد و بالا کردم

تا به سرحدّ وفا بر سر  پیمان  باشم
                                   ماندم وسوختن خویش تماشا کردم

دل به مهرتوسپردم که نپنداری  من
                                  طلب عشق زهر بی سروبی پاکردم

عشق پاکی به دلم بودکه از ترس هوس
                                 همه را یک شبه ویکسره حاشاکردم

خوش  ندیدم که شود سینه  سرای کینه
                                شستم ازدل همه را دیده چودریاکردم

توبه کردم که دگر دل نسپارم به کسی
                               بی سبب خام شدم توبه ی بیجا کردم

تاکی از غربت وتنهایی خود شکوه کنم؟
                              خو به تنهایی خود پشت به تن ها کردم

زین همه دربدری حاصل من هیچ نشد
                                   طلب  مرگ  ز  درگاه   اهورا    کردم

"نادر" از دلبر و دلداه  ودل هیچ مگوی
                                تو که دیدی که چه ها با دل رسواکردم!

عشق خودسوز است خودجوش است میسوزدتورا
                                         هیچ  استادی  نیاموزد  تو  را   آداب  عشق

صورت    معشوق   اندر   دل    نمایان   میشود
                                         شیشه ی دل  گر شود اندود با سیماب عشق

لذت  آب  ار تو  خواهی  تشنگی   آور   بدست
                                    تشنه ی معشوق شو خواهی شوی سیراب عشق

دل  بر  این   دریا   زدی   امید  آسایش   مدار
                                    من  ندیدم  کس  رهایی  یابد  از   گرداب عشق

کعبه غیر از خشت وگل معبودجزمعشوق نیست
                                    کافرم  آری ! نسایم  سر   بجز  محراب  عشق

تا تو   تابیدی   دلم  از   تابشت  بی  تاب   شد
                                    تابم  از کف  بردی  و کردی مرا بی تاب عشق

عشق  من  معشوق  من  رویای شیرینم  تویی
                                   چشم  بر هم  می نهم  شاید  ببینم  خواب   عشق

عشق  اتش  بود  سوزی   در دل  نادر  نهاد
                                   مرحبا  بر  عشق   برمهتاب   بر مهتاب   عشق

از آتشی که به   جانم  زد ی   تو  ای   نادر
                              تما م  هستی   من   در     لهیب    می سوزد

در   خرابات  دلم  گشتم   و  ديدم  نادر
                   دُرج  پنهان  شده ي  سيم وزرم رفت كه رفت

                  غمخوارنبودي كه نظر بر من بيمار نكردي

تابود هنر نزد  بتان  دل  شكني  بود اگربود
        خوش باش تو نادر كه نه آني  تو و اين كار نكردي

                        اگرچه نادرم اما من از پرويز ميترسم

آنكه ناگه  فر و  فخر و دولت ما را  شكست
             شيشه ي عمرتو را نادر چرا نشكست ورفت؟؟

                      وین دل غمزده رایار  وفاداری  نيست

نادر اين  قصه  دراز است  فراموشش كن
                يار  رويايي  تو يا ر    و فاداري   نيست!

               گرد  شمع  تو  چو  پروانه ی  ناپروایم

لاله غم داردونرگس خجل وبلبل مست 

              من خوشم کزدوجهان دلخوش یک رویایم

نادر چو يوسف آن  رخ  زيبا  به چاه بَر
                       واندم   بگو  كه  چاه  زنخدان   بهانه بود