من از الست به«قالوا»يِ توبلا(بلي)گفتم
                  به حيرتم   به   بلاي  تو مبتلا نشدم!

هميشه ميخورم افسوس و هم  پشيمانم
                 چرا براي عشق تو بردرگهت گدانشدم؟

بسي طواف كعبه وسعي صفاي توكردم
                 چرا  به  دست  تو  قرباني  منا  نشدم؟

به گردشمع تواي دوست همچو پروانه
                 فداي عشق  تو  گشتم  ولي  فنا   نشدم

خوشا نسيم كه زلف تورابه  ناز  بنوازد
                به قدر و مرتبه  همپايه ي صبا   نشدم

براي درد  اين    دل  دردمند رويايي
                 طبيب  و همدم   شبها  شدم  دوا نشدم

مريض وار به قصدشفا به تارگيسويت
                  دخيل  بستم  و مستوجب   شفا  نشدم

به زورناخن اگرسنگ سينه را سودم
                  ولي چه  سود به چشم تو  توتيا نشدم

شراب آندونرگس جادوچنان خمارم كرد
               كه شب زنيمه گذشت وسحرشدوبپانشدم

بلاورنج كشيدم به  شوق  سايه ي  تو
               به قاف عشق  توعنقا شدم    هما نشدم

آتش عشق نه بال وپرمن بل جگرم مي سوزد
             اشك  چشم  آتشم  افزود دوان جانب  آب آمده ام

خون دل رنگ   بداد  اشك  شد وپرده  دريد
              ساده ام من كه به ديدار توباستروحجاب آمده ام

ازترازو وصراط وعمل ونامه دگرباكم نيست
              رستخيزي ست  تماشاي تو وبهرحساب آمده ام

زانكه شيريني روياي من از شربت كام ولب توست
              به گدايي ِشكر پشت   درت بهر جواب آمده ام

سرخي روي مرا زردي هجران وفراق توگرفت
       رنگ رخساره بگويد كه چه سان من به عذاب آمده ام

تو دست  مرا بگيري  و من كمرت
                 من بوسه زتوگيرم وتو بوسه زمي

آنسان تو مرا  و من تورا   بنوازم
               كزعشرت ما غبطه خوردكاوُسِ كي

در دشت  وجودم  تو همانند  غزال
               از من بِرَمي  تو   ودَوَم من در پي

آشفته كني توموي وهم  حال  مرا
               من موي تورا شانه  كنم  پي  درپي

هرشب توبه روياي من آيي چوعسل
               شيريني  تو خجل   كند    شكّرِ ني

بخشش  به من  گدا  كني ازلب وچشم
               شرمنده  شود  از كرمت  حاتم  طي

يك  روز اگر بهارم  اينسان    باشد
              ديگر نهراسم  زغم   بهمن  و    دي

ادامه شعردر ادامه مطلب

ميان عاشق ومعشوق قيل وقال بي ثمر است
                به غمزه كار برآيد زبان نمي خواهد

به بوسه اي شكري وام ده ز لبهايت
          يكي دهي دو(2)ستاني ضِمان نمي خواهد

تو ناخداي كشتي عشقي چه غم زطوفانم
             غريق كشتي عشق تو بادبان نميخواهد

به خنده قفل را ز گنجينه ي دهان بردار
               كه اين خزانه دگر پاسبان نمي خواهد

نظر به چاك گريبان كنم بگو به نامحرم
             خداست ناظر و كس ديده بان نميخواهد

بلور سينه ات اي جان من چنان باغيست
        كه ميوه چيدن از اين باغ نردبان نميخواهد

به تار طره ي زلفت چه پاي ميبندي؟
             اسيرپيچش گيسوي تو عنان نميخواهد

به ميگساري چشمان خود مرا نمي خواني؟
           مگر بساط عيش توميهمان نمي خواهد؟

زبيم چاه زنخدان به زلفت آويزم
           دخيل حبل متين توريسمان نمي خواهد

زبي نشاني خود شكوه كي نمايم من؟
                هر آنكه نام تودارد نشان نميخواهد

چومرغ دل شد اسيرت شكرخوراكش كن
              نگوكه مرغ قفس آب ودان نميخواهد

چرا به روي ابروي خودوسمه ميكشي اي يار؟
      براي كشتنم-كه دورنگين كمان نمي خواهد!

تويك كرشمه نمودي دو دست بُبريدم
          دگرعبوريوسف وجمع زنان نمي خواهد

دودست ميبَرَم ويك ميانه ميگيرم
        كسي دراين معامله سودوزيان نمي خواهد

مباد آنكه به يك رخ مرا به كيش خودببري
        مني كه مات روي توام امتحان نمي خواهد

خوشم كه لشگر مژگان توزندراهم
             قتيل اين صف ولشگرامان نمي خواهد

طبابتي به قلب حزين وبه روي زردم كن
         طبيب خبره نبض بگيرد-بيان نمي خواهد

جهان زروي جام توديدن حديث زيبايي ست
              هرآنكه جام تودارد جهان نمي خواهد

كمي زخاك رهت ار صبا به من آرد
        تمام توتياي چشم كنم سرمه دان نمي خواهد

گرآب ديده نياورد تاب وخون باريد
     چوخون به جاي اشك ميچكدم ناودان نمي خواهد

روابودكه زعشقت چو غنچه جامه دَرَم
       گداي بي سروسامان كه جامه دان نمي خواهد

دگرزباد آذرو آبا ن  و مهر  باكم نيست
           شكسته شاخه ِی  شوقم خزان نمي خواهد

چه غم مناره هاي وجودت مرا نمي خواند
          نماز اگر به سوي توباشد اذان نمي خواهد

به باغ  صورت تو لب - گلِ هميشه بهار
          كه چيدن گل از اين لب زمان نمي خواهد

به يك كرشمه تواني چو من هزاران كشت
          بدين هنرا گر بكشي شوكران نمي خواهد

سزد كه سائل خود را به ناز بنوازي
        گداي بي سروسامان كه خانمان نمي خواهد

رياضي من وتو جمع جبري عشق است
           كه اين معادله  دهگان  يكان نمي خواهد

به گِردِشمع وجودت پرم  چو پروانه
            گَرَم كه بال بسوزد  فغان   نمي خواهد

                    دل محو تماشاي  تو بود وتو نبودي

بازاين دل مجنون بيابان  زده ي  مست

                  بازيچه ي  ليلاي  تو  بود و تونبودي

رفتم به هواي توسوي مشرق الاذكار

شايدكه قدم بردل من  رنجه  نمودي

                    زیرا  اثر از پاي تو بود وتو نبودي

كز پسته ي  خندان تو طوطي  خيالم

                  سرگشته  وشيداي  تو بود وتو نبودي

برديده ي خونبار من ار خواب حرام است

                    شيريني  روياي  تو بود وتو نبودي

من غرقه ي درياي تو  گرديدم و  ديدم

                دري كه به درياي تو بود وتو نبودي

درعرش خدا  از صنمي همهمه اي  بود

                 انگار كه نجواي  تو بود و تونبودي

ساقي چو به من باده ي چشمان تو نوشاند

                 درميكده غوغاي تو  بود  وتونبودي

بي شهدوشكر مجلس ما طعم عسل داشت

                       شيريني لبهاي تو بودوتونبودي

باخلوتيان سجده به گيسوي تو كردم

                محراب من ابروي  تو بود وتو نبودي

اين خسته ي تب دار كه نك جانب موت است

                      خواهان مداواي تو بودوتونبودي

دل   آينه ي  پرتو غيب    است  عزيزم

                   آري دل من جا ي تو بودوتو نبودي

گويند كه  روياي تو با يار  دگر   بود

                    دانم   كه   مثناي تو بودوتونبودي

         نادر كه همه عمر نه مي ديد ونه  جامي