گرد  شمع  تو  چو  پروانه ی  ناپروایم

لاله غم داردونرگس خجل وبلبل مست 

              من خوشم کزدوجهان دلخوش یک رویایم

تدبير   عشق    بود   اگر    آدم  هبوط   كرد
                   تنها   در   اين   معامله  شيطان  بهانه   بود

نقدم   هماره  قلب بود  و به  بازار عاشقي
                      ما  را  بها  نبود    وزنه  و ميزان  بهانه بود

مخروبه شدسراي دل از سوزوشورعشق
                     ديگر  مگو   كه   خانه ي   ويران بهانه بود

 
مارا اميدوصل بودوتماشاي روي دوست
                    ابرو  و  چشم    و گونه  و مژگان بهانه بود

گردرد خويش نزدتوگفتم نه از شفاست
                      من  عاشق طبيب بودم و درمان  بهانه بود

چون لاله داغدارم وچون غنچه خنده روي
                       داغم  به دل  نهان - لب  خندان بهانه بود

با لب  بِدَم  به  بندبند وجودم  به سان ني
                      جانم بسوز كه  سينه ي  سوزان  بهانه بود

ما  نقد  لب  به  نسيه ي    شكّر   نميدهيم
                       با  ما  بگو كه  بوسه ي  پنهان  بهانه بود

رويا صفت  به چشم  من آ زانكه اين سرا
                       از   آن  توست بودن  مهمان   بهانه   بود

نادر چو يوسف آن  رخ  زيبا  به چاه بَر
                       واندم   بگو  كه  چاه  زنخدان   بهانه بود

تاگذر برقلب من  كردي  دلم  ویرانه  گشت
                      داني   آخر روي  قلبم جاي  پاهايت  چه شد؟

من  ازعشقت اي صنم آواره ي صحرا شدم
                       ازمن مجنون نمي پرسي كه ليلايت چه شد؟

وعده ي امروزمي دادي به فرداگرچه فردايي نبود
                      با  من اي  نامهربان امروز  و  فردايت چه شد؟

حرمت  مِي  را  ندانستي   مگر در  كيش   ما؟
                    باده ي هجران چشيدي ازچه؟تقوايت چه شد؟

بلبل  شيداي   من  -  من  مست   فرياد    توام
                     موسم گل شد بگوآن شور وغوغايت چه شد؟

شاد  بودم   شانه هايم   محرم    راز  تو بود
                      با  من آن  راز و نياز نيمه  شبهايت  چه شد؟

همچو  برقي  آمدي  آتش  بر  ايمانم   زدي
                    اندكي  آهسته  ميرفتي  تو- پروايت  چه شد؟

عشق آمد آتشی بر هستی ام زد ناگهان
                    تیشه ی  فرهاد  کو؟ مجنون صحرایت چه شد؟

خواب د رچشمت گوارا  بود و رويايت  قرين
                    نادر  آن  خواب  خوش و تعبيررويايت  چه  شد؟!

شعرت اي نادرچورويايت شكردارد به هوش!
                  كين  شكرخواران  شكررابا شكردان مي برند

نادر اين  پيمانه پيمودن  يقين كارتونيست
                 باش تا بيني چه سان  من زير و رويت ميكنم