غمخوارنبودي كه نظر بر من بيمار نكردي

 
تنهايي   شب بود  و من غمزده و آتش   هجران
                      مرفكردرازي شب و اين تن تب دار نكردي؟

درگوشه ي چشمان تو صدبارگدا وار خزیدم
               تو گوشه ي چشمي به من غمزده يكبار نكردي

بيزار تو از من شدي  و من  ز  غمت  زار
               بي رحم چرا رحم بر اين دلشده ي زار نكردي؟

در  كوي  وفا  شهره ي  آفاق  شدم  ليك
               انكار   وفاداري   من   كردي  و   انكار  نكردي

من درد وغم خويش نهان كردم وبا غير نگفتم
                   اما  تو نظر بر  غمِ  من  در حد اغيار نكردي

با خار اگر گل  بنشيند كه تنش  خوار نگردد
           جزمن به جهان هيچ كسي راتوچنين خوارنكردي

شیرینی رویای تودرچشم ترم همدم خون بود

                 اما  تو قدم رنجه بر این دیده ی خونبارنکردی

عيد آمد و سال  نو وهم  مهر  فزون گشت
                حتي تو به اين خسته دلم مرحمت پار نكردي

تابود هنر نزد  بتان  دل  شكني  بود اگربود
            خوش باش تو نادر كه نه آني  تو و اين كار نكردي

                       وحتي ازمترسك بر سر جاليز ميترسم؟

به منبربسكه ازتنگي گورولغزش پادرگنه ديدم

                    اصولا من زِهَرسوراخ تنگ وليز ميترسم

چو ديدم زاهد و رهزن بخوابدروزوخيزدشب

               زهرخوابيده در روزو-به شب -شبخيزميترسم

به دمپايي عجب خوش عادتي دارد سرطاسم

                     نه ازرويا كه از مهنازومهرانگيزميترسم

زبس سيماي ملي برج ميلادم كشد بر رخ

                    من ازچيزدراز و اندكي نوك تيز ميترسم

به فضل رنگ موولنزآبی هرببویی خارجي گشته

                دگرازهركه گويد هي ايز و شي ايز  ميترسم

اگرهشتادضربت حدّيك ضربت زند قاضي

                خجالت   ميكشم  اما  دگر  از  چيز  ميترسم

دوجايم سوخت جاي سوخت هرمركب كه بگزيدم

               هم ازتوسن هم ازرخش وهم از شبديزميترسم

بروحافظ شراب ناب ومي كشك است جان من

                    دگرحتي من ازسانديس واز موّيز ميترسم

نگارين دلبري دارم ولي درگيريك بندم!

                   به  مثل  كودك  نوپا  منم  از جيز  ميترسم

اگرچه دورلب يك من سبيل وريش هم دارم

                    بلا نسبت زجنس نر- زچشم هيز  ميترسم

من ازخرداديان وازجناح وازچپ وازراست بي باكم

                    ولي ازحركت موزون ونقش ريز ميترسم

به رغم حافظ ارتركي بدست آرد دلم پس ميدهم دل را

                     سپاهان  ساكنم زيرا كه از تبريز ميترسم

شكم به در خط  آفسايد  تا درتيغ  جراحان

                   هم ازدكترهم ازدرمان هم ازتجويزميترسم

خدايا من نميدانم گشادش  به  ويا تنگش!

           ولي ازتنگي رزق وگشادي اوزون هم نيزميترسم

فراري بوده ام عمري من ازتاريخ وشاهانش

                        اگرچه نادرم اما من از پرويز ميترسم

سينه را  بر مقدمش   ازهر    بدي  پيراستيم
               طرفه العيني در اين محنت سرا ننشست ورفت

پاي ما  با  عشوه اي در دام  زلفش   اوفتاد
                  بي مروت اين كمند از پاي ما نگسست ورفت

چشم تنگ  و قلب  سنگ  ما سراي او نبود
                  رخت خود ازاين  سراي بي صفابربست ورفت

 
از ازل  بانام   او   تقدير  ما   را    بافتند
                  تا  ابد  ياد خوشش  در خاطر ما  هست ورفت

گرچه   دل خونيم  ازهجران جانفرساي او
                  دلخوشيم از قيدوبند  دام   ما  وارست  ورفت

بعدهجرش سربه صحرامي نهم زيرا كه او
                    پاي   مجنون دلم  بر  زلف  ليلا  بست ورفت

بیخودازخویشم دگردر این سراب زندگی

               مرحبابرعشق دستش را  کشید ازدست  ورفت

چندوقتی  مانده ام درگوشه ی میخانه لیک

               طعنه زدساقی که تاکی مدعی  ومست و رفت

آنكه ناگه  فر و  فخر و دولت ما را  شكست
                شيشه ي عمرتو را نادر چرا نشكست ورفت؟؟

                        وین  دل غمزده  را  یار   وفاداری  نيست

ديده  از ديدن من تا توبه  رويم  بستي

                     کار  این دیده  بجز گریه وخونباری   نیست

روز و شب نيست مرا بعد تو اي  شيرينم

                     جزدعاپشت سرت روزوشبم کاری نیست

گرچه دل درغم توكاسه ي خون است ولي
                      شرم داردكه زدل سوي بصر جاري نيست

توشكستي  دل من خود توخريدارش  باش
                بهر اين كاسه ي بشكسته  خريداري  نيست

در شگفتم  من  از اين قوم  نكوروي   چرا
                كارشان  جز  دغل  وحيله  و مكاري  نيست؟

اي    اجل  مرحمتي  كن  زبلايم    برهان
                پنجه  در  پيچش  مو   غير   گرفتاري  نيست

نادر اين  قصه  دراز است  فراموشش كن
                    يار   رويايي   تو  يا ر    و فاداري   نيست!