خون دل است جاری اشکم  ز دیدگان
                               تا دل شنیده است  زچشمم فسانه ات

گیرم که اشک غصّه بشوید زدل ولی
                             اشکی نمانده  تا  که   بریزم  به شانه ات

 
نقدم همان دل است که دادم به دست تو
                             مهمان  نمی کنی  فقرا  را  به  خانه ات؟

هرشب به دیده آب میزنم ازشوق دیدنت
                         رویای  من  ببین  و وعده ی  سرد شبانه ات

خالت به لب چه سود؟که زلفست دام آن
                           با دام  زلف  چون  برسم  من  به   دانه ات؟

آخر عزیز مصرمیشوم ای   نازنین  من
                          این  سان  که  مانده ام  به  ته چاه چانه ات

باز ای غزال خوش خط وخالم غزل بگو
                         نادر  کجا   و     ذوق    خوش   شاعرانه ات؟ 

طلب   عشق  نمودم ز بتی  آینه  رو
                                      باز دیوانه شدم خواهش بیجاکردم

مهرلیلا صفتی رهزن این مجنون شد
                                    هوس  دربدری  در  دل  صحرا  کردم

از بد  حادثه  و بخت  سیه  بار  دگر
                                    پنجه در تیره گی آن شب یلدا کردم

رنج زندان -غم یعقوب فراموشم شد
                                    چشمِ  آلوده  به  دامان زلیخا  کردم

مردم دیده  چو اسپند ودلم شد مجمر
                                    دور ازچشم و نظر آن قد و بالا کردم

تا به سرحدّ وفا بر سر  پیمان  باشم
                                   ماندم وسوختن خویش تماشا کردم

دل به مهرتوسپردم که نپنداری  من
                                  طلب عشق زهر بی سروبی پاکردم

عشق پاکی به دلم بودکه از ترس هوس
                                 همه را یک شبه ویکسره حاشاکردم

خوش  ندیدم که شود سینه  سرای کینه
                                شستم ازدل همه را دیده چودریاکردم

توبه کردم که دگر دل نسپارم به کسی
                               بی سبب خام شدم توبه ی بیجا کردم

تاکی از غربت وتنهایی خود شکوه کنم؟
                              خو به تنهایی خود پشت به تن ها کردم

زین همه دربدری حاصل من هیچ نشد
                                   طلب  مرگ  ز  درگاه   اهورا    کردم

"نادر" از دلبر و دلداه  ودل هیچ مگوی
                                تو که دیدی که چه ها با دل رسواکردم!