من  با  تو  تاپایان  این  ره خواهم  آمد
مهلت  بده  تا   کفشهایم   را بپوشم

رفتي تو  كه ويرانه  كني جان و جهان را
                                          با رفتنت آواره کنی   پير   و    جوان   را
خواهم دوسه خطي بنويسم به تو ترسم
                                        افسون  كند  افسانه ي تو نامه رسان  را
گر  نقش  وصال  تو  به سجّاده ام   افتد
                                          با  خير  عمل  ختم  كنم  بانگ   اذان  را
يك  بوسه  از  آن  لب اگرَم  باز  فرستي
                                         افطار   كنم   روزه ي    ماه   رمضان   را
تا  كام   من   از   جام   لبت   باز    برآيد
                                         بر  كام  بزن  بار   دگر   شهد    زبان   را
آشفته  مكن  لشگر  م‍‍ژگان ،  خم   ابرو
                                          هم  تير   مينداز   و   مياراي   كمان  را
هر غنچه كه لب بسته و در پرده نشسته
                                         لبخند تو  را  ديده  و  بر بسته  دهان  را
باز  آي  و بر اين قافله ي خسته نظر كن
                                         تا  من  بسپارم  به  دو دست تو عنان را