رویای شیرین من

ترجیح میدهم با کفشهایم در خیابان راه بروم وبه خدا فکرکنم تا اینکه در مسجدبنشینم وبه کفشهایم فکرکنم

با طناب تو به چاهی که نباید رفتم
                              وبه هر وادی واهی که نباید رفتم
تا که چون شانه ره موی تو را پیمودم
                         سوی آن بخت سیاهی که نباید رفتم
آنچنان مات رخ گوشه نشینت گشتم
                            که به قربانگه شاهی که نباید رفتم
خام بودم که به سودای خوش پخته شدن
                              در دل آتش آهی که نباید رفتم
خاطرم نیست که از سیب تو یا از گندم
                               تا سراشیب تباهی که نباید رفتم
شاید آن لحظه که پاک از نظرت افتادم
                              در پی برق نگاهی که نباید رفتم
...وشبی دور زچشمان تو با رویایت
                         تا "به سرحد گناهی که نباید رفتم"!!!

+ نوشته شده در پنجشنبه 1388/01/27ساعت 8:55 توسط نادر |

پشیمانم

بهار شد همه جا سبز من ولی زردم

طبیب رفته زبالین و من پر از دردم

عجب که آتش این درد سینه ام سوزد!

جمود نعشی من بین خموده وسردم

صلای رفتن از این غم سرای پرمحنت

به گوش من چه غریبانه میرسد هردم

دوباره قصه ی قصاب و قتل و قربانی

دوباره سر به سرای تو هدیه آوردم

غروب وغربت وغم هر سه سخت دلگیرند

...و من که همره این مردمان نامردم

بریدم از تو و مهر تو و پشیمانم

مرا ببخش- خطا کرده ام غلط کردم

هنوز در تن من مانده عطر رویایت

اشاره ای دگرم کن دوباره برگردم

+ نوشته شده در یکشنبه 1388/01/16ساعت 11:24 توسط نادر |