رویای شیرین من

ترجیح میدهم با کفشهایم در خیابان راه بروم وبه خدا فکرکنم تا اینکه در مسجدبنشینم وبه کفشهایم فکرکنم

صبر کن سفره ی دل باز کنم بعداً تو
ابتدا من گله آغاز کنم بعداً تو

مهلتی دِه دل غمگین مراتا با سوز
شکوه از این سر ناساز کنم بعداً تو

نَبُوَد مرهم این سینه ی درد آلوده
آن محبت که من ابراز کنم - بعداً تو

سینه را در غم گل چاک مکن ای بلبل
اندکی صبر من آواز کنم بعداً تو

نظری بر پر مجروح کبوترها کن
بال مگشا ی که پرواز کنم- بعداً تو

گرچه این قافیه یکباره به هم میریزد
خوش بُوَدگرتوبسی ناز کنی بعداً من.....

+ نوشته شده در سه شنبه 1387/10/24ساعت 9:1 توسط نادر |