سينه را  بر مقدمش   ازهر    بدي  پيراستيم
               طرفه العيني در اين محنت سرا ننشست ورفت

پاي ما  با  عشوه اي در دام  زلفش   اوفتاد
                  بي مروت اين كمند از پاي ما نگسست ورفت

چشم تنگ  و قلب  سنگ  ما سراي او نبود
                  رخت خود ازاين  سراي بي صفابربست ورفت

 
از ازل  بانام   او   تقدير  ما   را    بافتند
                  تا  ابد  ياد خوشش  در خاطر ما  هست ورفت

گرچه   دل خونيم  ازهجران جانفرساي او
                  دلخوشيم از قيدوبند  دام   ما  وارست  ورفت

بعدهجرش سربه صحرامي نهم زيرا كه او
                    پاي   مجنون دلم  بر  زلف  ليلا  بست ورفت

بیخودازخویشم دگردر این سراب زندگی

               مرحبابرعشق دستش را  کشید ازدست  ورفت

چندوقتی  مانده ام درگوشه ی میخانه لیک

               طعنه زدساقی که تاکی مدعی  ومست و رفت

آنكه ناگه  فر و  فخر و دولت ما را  شكست
                شيشه ي عمرتو را نادر چرا نشكست ورفت؟؟