رویای شیرین من

ترجیح میدهم با کفشهایم در خیابان راه بروم وبه خدا فکرکنم تا اینکه در مسجدبنشینم وبه کفشهایم فکرکنم

خون شد دلم ولی تو به من خونمی کنی
                                   لطفی به من زچشم وزابرو نمی کنی
جانی دو باره هر نفست می دهد مرا
                                   جادوگری تو آری و  جادو   نمی کنی
گردی زغم نشسته بر   آیینه ی دلم
                                    با یک تکان به یک مژه جارو نمی کنی
دام بلای دل شده آشفته   موی تو
                                 فکری به حال این دل وآن مو نمی کنی؟
من در سماع بزم تو   افتادم از نفس
                                 جامی نمی دهی تو و هوهو نمی کنی
مجنون عاشقم من و حاشا نمی کنم
                                 دیوانه ای تو هم به خدا رو نمی کنی!

                        وایضا خارج از گود اینکه:
یک من سبیل داری و من مانده ام چرا
                            فکری به حال این لب پر مو نمی کنی
با لنگه کفش بر سر بیچاره میزنی
                           رحمی به حال کله ی یارو نمی کنی
هوشم زسر برفت واجل آمدم به چشم
                              این پای گنده را تومگر بونمی کنی؟
چشمم سفید شد سوی این شکلک عبوس
                             روشن مگر مسنجر یاهو نمی کنی؟
ما را کسی ز   بهر غلامی نمی برد
                              من مانده ام تو چرا شو نمی کنی؟

+ نوشته شده در یکشنبه 1387/08/12ساعت 7:34 توسط نادر |