رویای شیرین من

royayeshirinam — Thu, 17 Dec 2009 04:00:01 GMT

تک بیتی تقدیم به استاد گرامی جناب دکتر صادقی عزیز

گوهر پاک بباید که شود طالب فیض

ورنه هر سنگ وگلی لولو ومرجان نشود

بغض

royayeshirinam — Wed, 16 Dec 2009 05:05:18 GMT

نشسته خشکی خون روی خط لبهایم
مرا به خانه ببر تا کمی بیاسایم

امان نمی دهد این زخمها مرا یکدم
ببند روسری ات را به زخم پاهایم

دگر زسینه ی من آه بر نمی آید
گرفته بغض غلیظی گلویم ونایم

چنین که خون دل از راه دیده می آید
دو ساعتی و...نه بیشتر هم نمی پایم

دمی به خنده مرا میهمان چشمت کن
همین قَدَر که بنوشم دوجرعه از چایم

که از سخاوت چشمان خسته ات خواندم
حقیقتی تو و من پای بند رویایم

مرا به خاطره ها وا گذار تا بروم
به دل بهانه نده باز - من نمی آیم

قلب سرقتی!

royayeshirinam — Thu, 12 Nov 2009 05:41:18 GMT

دو چشم آبی و زیبا چه ثروتی داری!
جه نسبتی تو و این مرد پا پتی داری؟

کشیده خط لبت تا جنون سر و کارم
در این هنر تو عجب ذوق ودقّتی داری!

به حیرتم تو که بوسیدنت نمک گیر است
چگونه است لبی شهد و شربتی داری؟

چقدر روی تو را صاف وساده می بینم
بگو به من تو و آیینه نسبتی داری؟

زعشق توست که اینگونه دوره گردم من
خجل مشو که چو من یار غربتی داری

همین که محو نگاهت شدم دلم پرزد
تو کشته مرده نه این بنده ملتی داری

عجب نبود که دلدادگان شهر میگفتند
درون سینه ی خود قلب سرقتی داری!

رسوا

royayeshirinam — Sat, 07 Nov 2009 07:06:18 GMT

بعد از تو جایی سفره ی دل وا نکردم
رسوا شدم عشق تو را حاشا نکردم
در خود شکستم سوختم آتش گرفتم
پروانه سان مردم ولی بلوا   نکردم
با اشک چشمم سینه را از کینه شستم
عشقی دگر در سینه ی خود جا نکردم
بی چاره وآسیمه سر منزل به منزل
گشتم ولی مثل تو را پیدا نکردم
قربانی چشم قشنگت دین ودل را
با من بگو حاشا نکن آیا نکردم؟
اسم پر  از ایهام   شاعر پرورت را
در شعر خود شیرین تر ین رویا نکردم؟
از من چه می خواهی دگر این قصه بس کن
آیا   دل دیوانه را رسوا نکردم؟

گره

royayeshirinam — Thu, 15 Oct 2009 02:19:18 GMT

...................................................

....................................................

...................................................

تو که رفتی دو سه خط از غزلم جا افتاد
گره از کار تو وا شد به دل ما افتاد

همه از رفتن بی آمدنت می گفتند
دل بیچاره چه بیخود به تقلّا افتاد

قطره اشکی که در آن لحظه چکید ازچشمم
گونه را کرد چو آتشکده ای تا افتاد

روی ماه تو ندیدم من ونا گه رفتی
کار امروز من انگار به فردا افتاد

آهی از سینه بر آمد که دلم ماتش برد
باز هم کار من و آینه با ها افتاد

واژه هایم همه از ترس حقیقت مردند
تا سر و کار من خسته به رویا افتاد

"مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز"
ورنه میگفتم از آن سنگ که بر پا افتاد

بغض راه نفسم بست و غمت پای عبور
آنکه یار سفرت شد دگر از پا افتاد

طعم غزل

royayeshirinam — Mon, 21 Sep 2009 05:32:18 GMT

با الهام ودر جواب شعر زیبای سرکار خانم باقری

تا طعم غزلهای تو چون قند بماند
بگذار زمان روی زمین بند بماند

مژگان به ردیف آر که چشمان قشنگت
محبو بترین شعر خداوند بماند

بگذار که پرونده ی حوا سر ادم
مختومه به سیبی که نچیدند بماند

مجنون به یقین عاشق خود بود نه لیلا
آنانکه چنین قصه نفهمند... بماند

گیرم که امید فرج از موی تو باشد
این پای دراین سلسله تا چند بماند؟

ای کاش که بر روی لب غنچه ی رویات
زیبایی گلو ا ژ ه ی لبخند بماند

ما هر دو جهان هدیه نمودیم به خالی
بگذار تو حافظ که سمر قند بماند

ضیافت

royayeshirinam — Wed, 02 Sep 2009 07:00:18 GMT

دو چشم غیر مسلّح-غروب در کویَت
نشسته ام که بجویم هلال ابرویت

اگر چه ماه تمامی ولی نمی دانم
چرا گرفته خلایق نشانه را سویت؟

کدام مائده بهتر که روزه بگشایم؟
بجز ضیافت افطار چشم جادویت

مرا به موی خودت بسته ای و"ماادریک..."
هزار لیله ی قدر است تاب هر مویت

تو را وظیفه زکات است ومستحقم من
زکات میدهی از سینه یا که از رویت؟

مرتد

royayeshirinam — Thu, 20 Aug 2009 07:54:18 GMT

هربارکه از کوچه ی تو رد شده ام من
درتوبه ی خود باز مردد شده ام من

کافر شده بودم به تو وعشق تو اما
دل را چه کنم؟باز مقید شده ام من

گردن بزنیدم که مرا جرم همین است
کز دین تو برگشته و مرتد شده ام من

افسون تو حوّایی و من سیبِ زمینی
عمریست که با عشق تو هم قد شده ام من

در دیده ی زیبای توای ماه قشنگم
بی آینه تصویر مجدد شده ام من

در خواب زلبهای تو یک بوسه ربودم!
ای وای خدایا ! چِقَدَر بد شده ام من

نارو

royayeshirinam — Mon, 27 Jul 2009 05:32:18 GMT

دیگر برای دل به کسی رو نمی زنم
حرفی زخال وخط و ز ابرو نمی زنم

بس نقشه ها کشیدم وچشمم بر آب کرد
دیگر ز آب دیده ی خود جو نمی زنم

من گرچه قیس و وامق دلداده نیستم
با عاشقان دلشده یک مو نمی زنم

مجروح زخم خنجر از پشت خورده ام
اما خلاف اینهمه نارو نمی زنم

دستی که بی نمک بود ای کاش بشکند
دیگر به گل به لاله به شب بو نمی زنم

. . . . .

تا درد خود به آینه گفتم دلش شکست
حتی دگر به آینه هم رو نمی زنم

ایثار

royayeshirinam — Tue, 14 Jul 2009 05:03:18 GMT

پیش از این عشق وغم یار نمی دانستم
معنی دلبر و دلدار نمی دانستم

آسمان زیر پرم بود رها بودم من
قفس و مرغ گرفتار نمی دانستم

دل خوشی داشتم از نان وپنیری امّا
حیله ی روبه مکّار نمی دانستم

شرری بردلم انداخت نگاهی گرنه
آتش سینه ی تبدار نمی دانستم

از نگاهی که دلم ریخت شکستم زیرا
وحشت ریزش آوار نمی دانستم

احتمالا نوک مژگان شما خونریز است
ورنه من معنی رگبار نمی دانستم

سادگی کردم و با آینه گفتم غم را
من که آیینه و تکرار نمی دانستم

بی سبب نیست که چون دایره سرگردانم
چون فشار نوک پرگار نمی دانستم

تا نبستم به سر موی عزیزی دل را
رقص منصور سر دار نمی دانستم

کاش اگر اخر این قصه جدایی می بود
لذت لحظه ی دیدار نمی دانستم

ریختم پای کسی دار و ندارم افسوس!
کاشکی معنی ایثار نمی دانستم